Αναζητήστε στην Πύλη

Σύνθετη αναζήτηση
 
Αρχική 10 Δεκεμβρίου 2019
Πολιτισμός Έλληνες Ευεργέτες Εκδόσεις Δήμου Ιωαννιτών για τους Εθνικούς Ευεργέτες Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων Ήπειρος Ιωάννινα

Ήχοι - Βίντεο
Δεν υπάρχουν αρχεία ήχου και βίντεο.

Σχετικοί Σύνδεσμοι
Δεν υπάρχουν σχετικοί σύνδεσμοι.

Άλλα Αρχεία
Δεν υπάρχουν αρχεία.
ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Καλούδης Γεώργιος
Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων
Χρήστος Σούλης
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ
Ήπειρος
Ιωάννινα
Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων: ΥΠΟΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ολες οι κατηγορίες
Δεν υπάρχουν υποκατηγορίες στη Θεματική Κατηγορία που επιλέξατε.

10/07/2008
Το προσωπικό της Ζωσιμαίας Σχολής

Σύνδεσμος Αποφοίτων Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων
Πηγή: Μπαιρακτάρης Θ., Ζώλας Ε., Παπακώστας Γ., Εργολάβος Σπ., Πούρλης Φρ., Ρογκότης Χρ.
© Δήμος Ιωαννιτών
προεπισκόπηση εκτύπωσης

Αν τα Γιάννινα αναδείχτηκαν «πρώτα και στα γράμματα» αυτό το οφείλουν, βασικά, στο γεγονός ότι ανέδειξαν δασκάλους ικανούς που δημιούργησαν λαμπρή και μακροχρόνια παράδοση. Όλοι είχαν ένα κοινό γνώρισμα: την πίστη στην αξία του δασκάλου και, μαζί μ' αυτή, την πίστη στην αξία της παιδείας. Φρόντιζαν, ιδιαίτερα στα χρόνια της σκλαβιάς, να έχουν αυξημένα προσόντα, γιατί είχαν και αυξημένα καθήκοντα.

Τέτοιους δασκάλους, πολλούς μάλιστα, ευτύχησε να έχει και η Ζωσιμαία. Αυτό οφείλεται, βασικά, στον ιδρυτή της Σχολής, το Ν. Ζωσιμά, που πρόβλεψε στη διαθήκη του ιδιαίτερο κονδύλιο για να στελεχώνεται η Σχολή με αξιόλογο προσωπικό.

Τα προσόντα του προσωπικού της Ζωσιμαίας, όσο και τα καθήκοντά του, ήταν με σαφήνεια καθορισμένα στον κανονισμό της Σχολής. Η πρόσληψή τους γινόταν, από τους Εφόρους της Σχολής, με γραπτό συμφωνητικό το οποίο ίσχυε για ένα έτος. Αν η συμφωνία δεν ανανεωνόταν, με νέα συμφωνία, θεωρούνταν «λελυμένη». Αυτή η τακτική είχε τα θετικά της, αλλά και τα αρνητικά της. Έτσι, κατά καιρούς, αξιόλογοι εκπαιδευτικοί απομακρύνθηκαν απ' τη Σχολή με κριτήρια όχι εκπαιδευτικά. Δεν έλειψαν επίσης οι επικρίσεις, οι συκοφαντίες και οι διώξεις. Πέρα όμως απ' τα συγκεκριμένα - και ευτυχώς περιορισμένα- μελανά σημεία, γεγονός είναι πως μαθητές της Σχολής μίλησαν, επανειλημμένα, με τα ωραιότερα λόγια για τη Ζωσιμαία και το προσωπικό της. Σ' αυτό, άλλωστε, οφείλει και το μεγαλείο της. Εικόνα του προσωπικού της Σχολής, από την ίδρυσή της, μέχρι τα τελευταία χρόνια, μας δίνει το βιβλίο προσωπικού της Σχολής το οποίο συνέταξε ο Γυμνασιάρχης Χρ. Σούλης και συμπλήρωσαν οι μεταγενέστεροι.

Ανάλογη με την ποιότητα του διδακτικού προσωπικού ήταν και η ποιότητα της διδασκαλίας. Γι' αυτή την ποιότητα ενδιαφέρθηκε πρώτος ο Ν. Ζωσιμάς που έδωσε, με τη διαθήκη του, το στίγμα στο οποίο έπρεπε να κινηθεί η Σχολή. Ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούσαν στην πόλη καθοριζόταν, με τους κανονισμούς της Σχολής, και ο σκοπός της Ζωσιμαίας.
Τα πρώτα χρόνια η διδασκαλία στη Ζωσιμαία περιορίζεται στα εγκύκλια μαθήματα. Όσο περνούν τα χρόνια, ευρύνεται ο κύκλος των μαθημάτων, όπως φαίνεται από επιστολή του 1844 που οι έφοροι της Σχολής στέλνουν προς τον Επίτροπο του Ζωσιμά. Μετά την απελευθέρωση η λειτουργία της Σχολής άρχισε να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της Ελληνικής νομοθεσίας. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδιναν τα προγράμματα στις ξένες γλώσσες και ιδιαίτερα στα Γαλλικά.

Προβλήματα, σοβαρά μάλιστα, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, παρουσίαζε η διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας. Η νεότερη ελληνική ιστορία δε διδασκόταν στα σχολεία και οι καθηγητές αναγκάζονταν, συχνά, να τη διδάσκουν κρυφά στα σπίτια τους. Με θαυμασμό και συγκίνηση αρκετοί μαθητές θυμούνται τους καθηγητές τους και την ανεκτίμητη προσφορά τους κατά την ώρα της διδασκαλίας. Διδασκαλία που παρακολουθούσαν με προσοχή και κατάνυξη. Αυτή ήταν, συχνά, σωστή μυσταγωγία και δημιούργησε λαμπρή παράδοση στη Ζωσιμαία.



ΑΠ' ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ


Παραθέτουμε πιο κάτω μερικά βιογραφικά σημειώματα και φωτογραφίες καθηγητών της Ζωσιμαίας Σχολής από τον καιρό της Τουρκοκρατίας μέχρι τα τελευταία χρόνια. Η παράθεση είναι εντελώς ενδεικτική και δεν έχει κανένα αξιολογικό χαρακτήρα. Όλοι οι παρουσιαζόμενοι έχουν αποβιώσει. Μπορούσαν στο κεφάλαιο αυτό να περιληφθούν και άλλοι, αλλά δεν κατέστη δυνατή η συγκέντρωση των απαραίτητων στοιχείων (φωτογραφία και σύντομο βιογραφικό σημείωμα). Τα βιογραφικά στοιχεία όσων δεν έχουν ακόμα περιληφθεί σε επίσημα λεξικά ή εγκυκλοπαίδειες προέρχονται από σημειώματα συγγενικών ή φιλικών προσώπων.

ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Διδάσκαλος της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1834-1843).
Γεννήθηκε στην Πάργα το 1809. την εποχή αυτή η περιοχή ολόκληρη κυριαρχούνταν από τα σαλπίσματα της παλιγγενεσίας. Τη στοιχειώδη μόρφωση την έλαβε στο «Παιδαγωγείο» της Πάργας, το οποίο διακρινόταν για την αυστηρότητά του. Όταν το 1819 η Πάργα πουλήθηκε στον Αλή Πασά, η οικογένεια Αραβαντινού εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα. Εκεί φοίτησε τρία χρόνια στο «Ελληνικό Φροντιστήριο». Για λόγους οικονομικούς η οικογένειά του αναγκάζεται να εγκατασταθεί στους Παξούς. Εκεί δέχεται να διδάξει στα παιδιά τα κοινά γράμματα, ενώ ταυτόχρονα σπουδάζει τους κλασικούς συγγραφείς και ανοίγει τους πνευματικούς του ορίζοντες.
Το 1832 δέχεται την πρόσκληση της Κοινότητας Ιωαννίνων και διορίζεται δάσκαλος της Αλληλοδιδακτικής μεθόδου στη Ζωσιμαία Σχολή. Αυτοδίδαχτος, «σπουδάζων και συγγράφων» ο Αραβαντινός, πήρε δικαιωματικά μια ξεχωριστή θέση στους Ηπειρώτες δασκάλους και λογίους του 19ου αιώνα. Πολύτιμο έργο του με στοιχεία της Γεωγραφίας, της Εθνολογίας και Ιστοριογραφίας της Ηπείρου, η «Χρονογραφία» σε δύο τόμους. Αξιόλογα επίσης έργα του το «Ηπειρώτικο Γλωσσάριο», η «Ιστορία του Αλή-Πασά» και η «Βιογραφική Συλλογή Λογίων της Τουρκοκρατίας», που δείχνουν την ευρύτητα των θεμάτων που τον απασχολούσαν και των οποίων ήταν κάτοχος. πέθανε το 1870.

ΛΙΒΑΔΕΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1859-1918) .
Γεννήθηκε το 1837 στα Γιάννινα. Η μάνα του ήταν από το Γραμμένο και ο πατέρας του από τα Γιάννινα. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων. Καθ’ όλη τη διάρκεια της μαθητείας του, όπως προκύπτει από τα βιβλία της Σχολής (1851-1858), τα οποία βρίσκονται σήμερα στο Ηπειρωτικό Αρχείο, ήταν από τους πιο καλούς μαθητές και το απολυτήριό του έγραφε τη ζηλευτή ένδειξη «πάνυ καλώς». Συμπλήρωσε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Παρισίων και Γενεύης, με υποτροφία της πόλης των Ιωαννίνων. Σε συμφωνητικό που υπογράφεται από τους Εφόρους της Σχολής (1878-1879) αναφέρεται ότι ο καθηγητής της Φυσικής Δ. Λιβαδεύς «υποχρεούται να διδάξει εν τη Ζωσιμαία Σχολή τα φυσικομαθηματικά κατά το συνταχθησόμενο πρόγραμμα».
Σε όλη τη διδασκαλική του σταδιοδρομία (1859-1918) υπηρέτησε απ' την αρχή μέχρι το τέλος μόνο στη Ζωσιμαία Σχολή και ήταν μαζί με το φιλόλογο Στέφανο Ράδο, δυο πραγματικά πνευματικά αναστήματα της Σχολής. Αυτό φαίνεται και απ' τη συνεχή και μακροχρόνια θητεία του στη Ζωσιμαία.


ΡΑΔΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1860-1879. Γεννήθηκε στο Γραμμένο Ιωαννίνων το 1830 από γονείς αγρότες. Ο πατέρας του Αναστάσιος ήταν ανεψιός του Κων/νου Ασώπιου, καθηγητή, την εποχή αυτή, της Ιόνιας Ακαδημίας και αργότερα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο χωριό του. Γύρω στα 1840 φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή στα Γιάννινα ως υπότροφος του κληροδοτήματος Καπλάνη. Μετά την αποφοίτησή του απ' τη Σχολή υπηρέτησε, επί τρία χρόνια, ως υποδιδάσκαλος σ' αυτή και στη συνέχεια φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γερμανία, ως υπότροφος της πόλης των Ιωαννίνων. Η θητεία του στη Ζωσιμαία Σχολή συνέπεσε με την προσπάθεια που καταβλήθηκε στην πόλη για τη βελτίωση των εκπαιδευτικών πραγμάτων' σ' αυτή την προσπάθεια πρωτοστάτησε ο Στέφανος Ράδος και βοήθησε ώστε τα Τουρκοκρατούμενα Γιάννινα να καινοτομήσουν εκπαιδευτικά και να εισαγάγουν ουσιαστικές αλλαγές στην οργάνωση και λειτουργία των σχολείων τους.
Ο Στέφανος Ράδος δεν ήταν μόνο έξοχος δάσκαλος, ανήσυχος εκπαιδευτικός, αλλά και άνθρωπος με βαθιά πνευματική καλλιέργεια και επιστημονική κατάρτιση.


ΤΣΑΤΣΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1868-1874)Γεννήθηκε στην Πλησίβιτσα Φιλιατών το 1832. Εκεί είχαν καταφύγει οι γονείς του από τα Γιάννινα εξαιτίας των ανώμαλων τότε περιστάσεων. Αργότερα, μόλις αποκαταστάθηκε η τάξη, γύρισε στα Γιάννινα. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Υπηρέτησε ιεροδιάκονος και ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Ιωαννίνων' παράλληλα, από το 1868 μέχρι το 1874, υπηρέτησε ως καθηγητής των θρησκευτικών στη Ζωσιμαία Σχολή. Το 1869 εκλέχτηκε Επίσκοπος Παραμυθιάς και το 1895 Οικουμενικός Πατριάρχης ως ʼνθιμος ο Ζ'. Πέθανε στο Σχολή της Κων/λεως το 1913.
Ο ʼνθιμος άφησε ένα πολύτιμο πνευματικό έργο, όπως:
1) «Η Θεότης του Ιησού Χριστού αποδεικνυομένη εκ τε της Αγίας Γραφής και των Θείων Πατέρων»
2) «Οδηγός Ευσεβείας», σε δύο τόμους
3) «Πραγματεία σχετική με τους Πατέρες της Εκκλησίας», η οποία όμως δεν είδε το φως της δημοσιότητας, γιατί μεσολάβησε ο θάνατός του.


ΒΕΡΤΟΔΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ελληνοδιδάσκαλος της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1888-1930)
Γεννήθηκε στα Γιάννινα, το 1865. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή, από την οποία αποφοίτησε το 1882. Από τη Ζωσιμαία Σχολή πήρε όλα τα απαραίτητα εφόδια τα οποία του επέτρεψαν να συνδέσει το όνομά του με την εκπαίδευση της Ηπειρωτικής νεολαίας κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, τότε που τα Σχολεία των Ιωαννίνων έγραψαν λαμπρές σελίδες στην ιστορία του Έθνους μας και πρόσφεραν πολύτιμες υπηρεσίες σ' αυτό. Δίδαξε από το 1882 και για έξι χρόνια στη Βαλάνειο Σχολή ως δημοδιδάσκαλος από το 1888, μέχρι τη συνταξιοδότησή του, το 1930, υπηρέτησε ως Ελληνοδιδάσκαλος στη Ζωσιμαία Σχολή.
Με την άοκνη εργατικότητά του κατόρθωνε να προετοιμάζει άριστα τους μαθητές του και να τους παραδίνει τέλεια καταρτισμένους για την παραπέρα γυμνασιακή τους μόρφωση.
Διακρίθηκε για τη γλυκύτητα του χαρακτήρα του, την προσήνειά του και την αφοσίωσή του στο καθήκον. Πέθανε το Μάιο του 1933.

ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1929-1939)
Γεννήθηκε στους Μελισσουργούς ʼρτας το 1907, όπου έμαθε και τα πρώτα γράμματα. Στη συνέχεια φοίτησε στο γυμνάσιο ʼρτας απ' το οποίο αποφοίτησε, το 1922. Φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και το 1937 ανακηρύχτηκε διδάκτορας της Σχολής με το βαθμό «άριστα».
Από το 1926 εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση, ιδιαίτερα σε Γυμνάσια του Ηπειρωτικού χώρου, ανάμεσα στα οποία και η Ζωσιμαία Σχολή. Αξιόλογες ιστορικές, αρχαιολογικές και λαογραφικές μελέτες του δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Τζουμερκιώτικα και Αρτινά Νέα» που εξέδωσε για λίγο χρονικό διάστημα στα Γιάννινα. Ως υπότροφος της Γαλλικής Κυβέρνησης παρακολούθησε μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή του Παρισιού κατά τα έτη 1945-1947.
Βαθύς γνώστης της Ελληνικής Αρχαιότητας, δεν περιορίζεται μόνο στην κριτική και στην ερμηνεία των κλασικών κειμένων, αλλά αγωνίζεται να μεταλαμπαδεύσει το αρχαίο ελληνικό πνεύμα στη σύγχρονη εποχή.
Εκατοντάδες οι μελέτες και τα άρθρα του, έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και έχουν εκδοθεί σε αυτοτελή βιβλία. Ψυχή σε όλα τα έργα του η Ελλάδα και προπαντός η Ήπειρος. Αναδείχτηκε, με τη διδασκαλία και το συγγραφικό του έργο, γνήσιος λειτουργός του πνεύματος και άριστος παιδαγωγός της νεολαίας.

ΣΤΑΡΑΣ ΚΛΕΑΡΧΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1930-1935)
Γεννήθηκε στο Πάπιγκο Ζαγορίου το 1903. Εκεί πήρε τα πρώτα του μαθήματα. Μετά την αποφοίτησή του από το Σχολαρχείο, το 1918, μπήκε ως υπότροφος στη Ριζάρειο Σχολή. Έλαβε το πτυχίο της Σχολής και σπούδασε, στη συνέχεια, Φυσικά στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, από την οποία αποφοίτησε το 1927. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
Υπηρέτησε ως καθηγητής Φυσικής σε διάφορα σχολεία της χώρας, ανάμεσα στα οποία και η Ζωσιμαία Σχολή. Ήταν άριστος δάσκαλος, φίλος με τους μαθητές. πίστευε στην εμπέδωση της θεωρίας με την παρατήρηση και το πείραμα. Στα σχολεία που πέρασε οργάνωσε εκθέσεις, βιβλιοθήκες και εργαστήρια.
Λάτρης του αθλητισμού, χιονοδρόμος και οργανωτής του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Ιωαννίνων, του οποίου υπήρξε και πρόεδρος.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής φυλακίστηκε από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Το 1946 απολύθηκε από την Υπηρεσία. Επανήλθε με τη γενική αμνηστία και τελείωσε τη θητεία του ως Γυμνασιάρχης στο Α' Γυμνάσιο Θηλέων στην Αθήνα.
Πέθανε το 1988.

ΒΟΝΤΕΤΣΙΑΝΟΣ ΘΩΜΑΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1932-1959)
Γεννήθηκε το 1892 στους Αγίους Δούλους της Κέρκυρας. Εκεί έμαθε κα ι τα πρώτα του γράμματα. Το 1931 πήρε το πτυχίο από το Ωδείο της Κέρκυρας. Στη Ζωσιμαία Σχολή διορίστηκε ως «δάσκαλος της Ωδικής». Ήταν ευτύχημα το γεγονός ότι το ίδιο έτος ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής ο Χρίστος Σούλης ο οποίος επιδίωξε απ' την πρώτη στιγμή να καταστήσει το μάθημα της μουσικής άξιο προσοχής εκ μέρους των μαθητών. Στην επιδίωξή του αυτή βρήκε προθυμότατο συνεργάτη και βοηθό το Θωμά Βοντετσιάνο. Με τη συνεργασία των δύο αυτών ανδρών καταρτίστηκε χορωδία από μαθητές όλων των τάξεων και καταβλήθηκε προσπάθεια να επιτευχθεί, κατά τον καλύτερο τρόπο, η αισθητική αγωγή των μαθητών. Ακόμα μέχρι σήμερα οι μαθητές της εποχής εκείνης θυμούνται με συγκίνηση τη χορωδία της Σχολής, ψυχή της οποίας ήταν ο Θωμάς Βοντετσιάνος.
Πέθανε το Μάιο του 1967.


ΑΡΩΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1932-1950)
Γεννήθηκε στο Λογγό Παξών το 1884. Έλαβε το δίπλωμα της Σχολής Καλών Τεχνών και χειροτονήθηκε σε πρεσβύτερο. Επί 22 ολόκληρα χρόνια υπηρέτησε ως καθηγητής Τεχνικών σε διάφορα Γυμνάσια της πατρίδας μας. Τα περισσότερα χρόνια υπηρέτησε στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων, στην οποία φιλοτέχνησε πορτραίτα ευεργετών και διδασκάλων. Ήταν προικισμένος με ευαισθησία και καλαισθησία. Ζωγράφισε τοπία της ιδιαίτερης πατρίδας του, έφτιαξε ωραίες προσωπογραφίες' εκεί όμως που επέδειξε τη μεγάλη ικανότητά του στη ζωγραφική, ήταν οι αγιογραφίες του. Αυτές κοσμούν Ορθόδοξες Εκκλησίες του Λονδίνου και της Γλασκώβης. Πέρασε πολλά χρόνια στην Αγγλία, ιερέας στην Εκκλησία της Γλασκώβης. Το σπουδαιότερο έργο του στην Αγγλία ε ίναι η περίφημη ελαιογραφία του «Η επί του Όρους Ομιλία», που στολίζει την αριστερή πτέρυγα του τέμπλου του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας του Λονδίνου. Εκθέσεις έργων του έγιναν στους Παξούς και στην Κέρκυρα το 1967 και το 1988.
Πέθανε το Μάρτιο του 1974.

ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1933-1962)
Γεννήθηκε στη Γουριά Μεσολογγίου το 1906. Το έτος 1928 έλαβε το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Διορίστηκε, αρχικά, στις Σέρρες και τοποθετήθηκε ως φιλόλογος καθηγητής, στο Σιδηρόκαστρο. Στη συνέχεια στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων στην οποία δίωξε μέχρι το 1962. Κατά τα σχολικά έτη 1964 και 1965 υπηρέτησε ως Λυκειάρχης στο Λύκειο Ηγουμενίτσας.
Το 1965 επανήλθε στα Γιάννινα ως Λυκειάρχης στο Οικονομικό Λύκειο, από το οποίο και συνταξιοδοτήθηκε.
Διακρίθηκε για τα δημοκρατικά του φρονήματα, για τα οποία και διώχτηκε κατά την περίοδο του Εμφύλιου. Ήταν κάτοχος του αρχαίου ελληνικού λόγου και βαθύς γνώστης της κλασικής παιδείας. καρπός της ενασχόλησής του με τα κλασικά γράμματα υπήρξαν τα έργα του «Λυσίου Λόγοι» και «Περικλέους Επιτάφιος». Εξεφώνησε κατά καιρούς πολλούς λόγους, οι οποίοι τελούν υπό έκδοση.

ΜΠΕΓΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1936-1954)
Γεννήθηκε στη Ζίτσα το 1899, όπου πέρασε τα πρώτα μαθητικά του χρόνια. Στη συνέχεια γράφτηκε στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων απ' την οποία και αποφοίτησε. Το 1919 υπηρέτησε στο στρατό με το βαθμό του ανθυπολοχαγού. όταν αποστρατεύτηκε, σπούδασε στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας με υποτροφία του κράτους,
Παντρεύτηκε, το 1927, τη Μαρίνα Γύρα. υπηρέτησε διαδοχικά στα Γυμνάσια Πωγωνιανής, Θηλέων Ιωαννίνων και από το 1936 στη Ζωσιμαία Σχολή. Το 1940 επιστρατεύτηκε με το βαθμό του υπολοχαγού και τραυματίστηκε σοβαρά στον πνεύμονα από Ιταλικό αεροπλάνο. Στην κατοχή συνελήφθη από τους Γερμανούς ως «τροφοδότης ανταρτών», καταδικάστηκε σε ισόβια και κλείστηκε στις φυλακές «Παύλου Μελά» στη Θεσσαλονίκη. Το 1944 ελευθερώθηκε και επέστρεψε στην οικογένειά του και στη Ζωσιμαία Σχολή, όπου δίδαξε μέχρι το 1954.
Σε έκθεση επιθεωρήσεως εξαίρεται η επιστημονική και διδακτική του ικανότητα, καθώς επίσης η ικανότητά του να επιβάλλει την τάξη και την πειθαρχία στη Σχολή. θεωρείται δε ως πολύτιμο στοιχείο για τη Σχολή.
Μετά τη συνταξιοδότησή του, ίδρυσε στα Γιάννινα, μαζί με τους Τασούλα και Δάλλα, το πρώτο Ιδιωτικό γυμνάσιο, στο οποίο εργάστηκε μέχρι το 1970. Πέθανε το 1983.

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΣ ΑΡΣΕΝΗΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1938-1961)
Γεννήθηκε το 1901 στον Ποταμό της Κέρκυρας. Ένωσε το νησί των Φαιάκων με την Εύανδρο Ήπειρο, την Ελλάδα με την Ευρώπη. Φοίτησε σε Γυμνάσιο της γενέτειράς του και σε ηλικία 17 χρόνων ξεκίνησε για σπουδές στην Ευρώπη. Έξι χρόνια στην Ελβετία, δύο χρόνια στην Αυστρία, στη Γαλλία και στην Ιταλία όπου, βίωσε ξένη και ελληνική παιδεία και γεύτηκε την Ευρωπαϊκή κουλτούρα. Έμαθε 4 ευρωπαϊκές γλώσσες. Όταν γύρισε στην Ελλάδα, διορίστηκε καθηγητής των Γαλλικών σε διάφορα Γυμνάσια, για να καταλήξει στη γεραρά Ζωσιμαία Σχολή.
Την εικόνα του εκπαιδευτικού Γεροντικού την παρουσιάζει Έκθεση επιθεωρήσεως της Σχολής στην οποία εξαίρεται «η ευρύτερη εγκυκλοπαιδική του μόρφωση, η ευσυνειδησία, η εργατικότητα και η αξιοπρέπειά του».
Ως κριτικός διακρίθηκε για την οξύτητα του πνεύματος, την αμεροληψία και την αντικειμενικότητά του. Πλούσιο υπήρξε το συγγραφικό και το μεταφραστικό του έργο. Πέθανε τον Απρίλιο του 1991. Η πόλη των Γραμμάτων τον τίμησε με προτομή στα «Λιθαρίτσια».

ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Καθηγητής Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1938-1959)
Γεννήθηκε το 1907 στον Καταρράκτη ʼρτας' εκεί έμαθε και τα πρώτα του γράμματα από το δάσκαλο πατέρα του. Τελείωσε το Γυμνάσιο στην ʼρτα και, στη συνέχεια, σπούδασε με υποτροφία στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας. Υπηρέτησε ως φιλόλογος καθηγητής πρώτα στα Τρίκαλα και στη συνέχεια στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων. Από τα φοιτητικά του χρόνια είχε δείξει την αγάπη του και την κλίση του για τη λογοτεχνία. Γράφει ποιήματα στο περιοδικό «Νέα Εστία» με το ψευδώνυμο Ρήγας Περάνθης. Παράλληλα με το διδακτικό του έργο αγωνίζεται στα Γιάννινα, μαζί με άλλους διανοούμενους, για τη διαμόρφωση ενός ζωντανού πνευματικού κλίματος. Συνεργάζεται σε επιστημονικά περιοδικά, γίνεται ιδρυτικό στέλεχος της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών και αποτελεί, μέχρι το τέλος της ζωής του, μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Νέα Εστία», στις σελίδες του οποίου εμφανίζεται με το ψευδώνυμο Γιώργος Ράγκος.
Πολύτιμο υπήρξε το μεταφραστικό του έργο. ʼρχισε με την τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος» και συμπληρώθηκε με τις τραγωδίες «Ιφιγένεια στην Αυλίδα», «Ανδρομάχη», «Αντιγόνη», και «lφιγένεια στην Ταυρίδα».
Κατά τις τρεις περίπου δεκαετίες της ενεργού παρουσίας του και δράσης στα Γιάννινα άφησε έντονη την πνευματική του παρουσία.
Πέθανε στην ʼρτα το 1965.


ΠΕΤΑΛΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Καθηγητής Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1939-1955)
Γεννήθηκε το 1903 στο χωριό Σκούπα ʼρτας. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο του χωριού του και συνέχισε την εγκύκλια παιδεία στο Ελληνικό Σχολείο Αγνάντων και στο Γυμνάσιο ʼρτας. Κατά τα έτη 1926-1930 φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του παρακολούθησε προγράμματα παιδαγωγικής επιμόρφωσης. Το 1931 διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο Πρέβεζας και το 1939 μετατέθηκε στο Πρότυπο Γυμνάσιο της Ζωσιμαίας Σχολής, όπου άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της παιδαγωγικής και διδακτικής του πράξης. Ήταν γεννημένος δάσκαλος και παιδαγωγός και εύκολα κέρδιζε την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των μαθητών του..
Το 1955 μετατέθηκε στο Πρότυπο Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιά και το 1962 προήχθη κατ' απόλυτο εκλογή στο βαθμό του Γυμνασιάρχη και τοποθετήθηκε στο Γυμνάσιο Αρρένων Αιγίου: Συνταξιοδοτήθηκε το 1964. Συμπαραστάτης στη σταδιοδρομία του στάθηκε η σύζυγός του ʼννα Πεταλά, με την οποία απόχτησε δύο παιδιά, τον Κώστα και την Αλεξάνδρα. Έφυγε πλήρης ημερών τον Ιούλιο του 1986.


ΣΑΡΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1939-1945)
Γεννήθηκε στο χωριό Αρίστη Ζαγορίου το 1906, όπου διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα. Απόφοιτος της Ριζαρείου Σχολής συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Μετά την αποφοίτησή του απ' τη Φιλοσοφική Σχολή εργάστηκε σε διάφορα ιδιωτικά σχολεία μέχρις ότου διορίστηκε στη δημόσια εκπαίδευση. Υπηρέτησε διαδοχικά στην Ξάνθη, στη Ζωσιμαία Σχολή, στη Νεμέα, στο 6ο Γυμνάσιο Θηλέων και στο 80 Αρρένων της Αθήνας. Προήχθη σε Γυμνασιάρχη και σε Γενικό Επιθεωρητή συνταξιοδοτήθηκε το 1972.
ʼρχισε να γράφει, από τα μαθητικά του χρόνια, ποιήματα που πρωτοδημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες των Ιωαννίνων με το ψευδώνυμο Λίνος Αγράμπελης και αργότερα Γιάννης Αριστινός.
Υπήρξε πολυγραφότατος. Το έργο του διακρίνεται σε καθαρά εκπαιδευτικό και λογοτεχνικό. Γνωστά στους εκπαιδευτικούς τα έργα του «Νεοελληνική Μετρική», «Πρωτότυπο Λεξικό Ανωμάλων Ρημάτων», «Λεξικό Ανωμάλων Ρημάτων». Ασχολήθηκε επίσης με θέματα που αναφέρονται στην Ήπειρο και εξέδωσε τα βιβλία «Ζαγόρι», «Οδοιπορικό 1957», «Ήπειρος- Δωδώνη- ʼρτα- Νικόπολη- Μέτσοβο», Τουριστικός οδηγός 1960».

ΚΑΖΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1943-1954)
Γεννήθηκε στο Μεγάλο Περιστέρι Ιωαννίνων το 1912. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό του, συνέχισε το Γυμνάσιο στα Γιάννινα και φοίτησε, έπειτα, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Πήρε το δίπλωμα ζωγραφικής και το πτυχίο καθηγητή των τεχνικών. Το 1942 δίωξε καλλιτεχνικά μαθήματα στο Γυμνάσιο Πρέβεζας και από την επόμενη χρονιά σε Γυμνάσια της πόλης των Ιωαννίνων, ανάμεσα στα οποία και η Ζωσιμαία. Το 1957 τοποθετήθηκε ως καθηγητής των καλλιτεχνικών στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων. Από το 1942 μέχρι το 1966 διηύθυνε το τμήμα Ζωγραφικής του παραρτήματος Λυκείου Ελληνίδων Ιωαννίνων. Το 1963 πρωτοστάτησε στη σύσταση του Συλλόγου Καλλιτεχνών Ιωαννίνων, του οποίου ήταν πρόεδρος μέχρι το 1966.
Πολλοί μαθητές του αναδείχτηκαν ικανοί ζωγράφοι, γλύπτες και χαράκτες, καθώς και καθηγητές των τεχνικών σε σχολεία Μέσης Εκπαιδεύσεως.
Έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και στα Γιάννινα. Φιλοτέχνησε πολυάριθμες φορητές αγιογραφίες που κοσμούν ιερούς ναούς της Ελλάδας και του εξωτερικού, καθώς επίσης πίνακες ζωγραφικής, όπως η συνάντηση Κων/νου και Βενιζέλου, ο Βελισάριος κ.α. Τοιχογράφησε επίσης αρκετούς ιερούς ναούς. Πραγματοποίησε αρκετές διαλέξεις με θέματα καλλιτεχνικά.
Πέθανε το 1980 σε ηλικία 68 ετών.

ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΡΑΝΤΗΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1946-1964)
Γεννήθηκε το 1912 στο Ελληνικό Ιωαννίνων. το Δημοτικό Σχολείο το τελείωσε στο χωριό του, κοντά στον πατέρα του δάσκαλο. Τις γυμνασιακές του σπουδές άρχισε και ολοκλήρωσε στα Τρίκαλα, ακολουθώντας το διορισμένο εκεί πατέρα του. Από το 1931-1936 φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας.
Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στη Σύρο, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Ο πόλεμος του 1940 τον βρίσκει στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού Μετώπου. Εργάζεται ως καθηγητής δύο χρόνια (1940-42) στη Φιλιππιάδα. Το Δεκέμβρη του 1942 συλλαμβάνεται ως όμηρος πολέμου από τους Ιταλούς. Ιταλικό μεταγωγικό μεταφέρει τους αιχμαλώτους στο BARI. Στο ύψος του Αυλώνα το μεταγωγικό τορπιλίζεται από αμερικανικό καταδιωκτικό υποβρύχιο. Όλοι βρέθηκαν στη θάλασσα και ο Σαράντης Παπανικολάου πάλεψε σκληρά με τα κύματα και σώθηκε. Τα βάσανα όμως δεν τελειώνουν.. Η ζωή του συνεχίζεται στα νοσοκομεία και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Από το 1946 μέχρι το 1964 υπηρετεί ως καθηγητής φιλόλογος στη Ζωσιμαία Σχολή. Οι μαθητές του, ακόμα και σήμερα, μιλούν με πολλή συγκίνηση για το Σαράντη Παπανικολάου.. Δεν ξεχνούν το μειλίχιο ύψος του, το ζεστό του χαμόγελο, τον ήπιο χαρακτήρα του και το μεράκι του για τη δουλειά. Πέθανε τoν Ιούνιο του 1971.

ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1948-1968)
Γεννήθηκε στο Δολό Πωγωνίου το 1915. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού του με διευθυντή το δάσκαλο Πέτρο Θανόπουλο της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Συνέχισε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο Πωγωνιανής και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, στο τμήμα Φυσικής, από το οποίο έλαβε το πτυχίο με το βαθμό άριστα. Το 1940 επιστρατεύτηκε και ως έφεδρος οπλίτης έλαβε μέρος στον πόλεμο από της πρώτη στιγμή της κηρύξεώς του ως το τέλος του, αρχές Μαΐου 1941.
Υπηρέτησε ως καθηγητής της φυσικής σε διάφορα γυμνάσια της Ηπείρου, όπως αυτά της Πωγωνιανής, του Δελβινακίου, της ʼρτας, της Παραμυθιάς και των Ιωαννίνων. Σύνδεσε την εκπαιδευτική του σταδιοδρομία με τη Ζωσιμαία Σχολή, στην οποία υπηρέτησε, με διαλείμματα, επί μία εικοσαετία και πρόσφερε στον τομέα της Φυσικής πολύτιμες υπηρεσίες. Διακρινόταν για τις ψυχικές και πνευματικές αρετές του και για την αγάπη του προς την επιστήμη και τη νεολαία. Νυμφεύθηκε την καθηγήτρια φυσικής αγωγής Γεωργία Λύκου με την οποία απέκτησε μια κόρη.
Πέθανε το 1971.


ΔΕΒΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1951-1972)
Γεννήθηκε στα Γιάννινα το 1913. Στα Γιάννινα ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές, μετά το τέλος των οποίων πήγε στην Αθήνα και φοίτησε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Πήρε το πτυχίο το 1933.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία διορίστηκε στο γυμνάσιο Πρέβεζας και στη συνέχεια το τριτάξιο Γυμνάσιο Βήσσανης.
Επί είκοσι περίπου έτη δίδαξε μαθηματικά στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων κατά τη διετία 1950-52 μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Προήχθη στο βαθμό του Γυμνασιάρχη και τοποθετήθηκε στο Γυμνάσιο Φιλιππιάδας όπου υπηρέτησε δύο χρόνια και στη συνέχεια ως Λυκειάρχης στο Δελβινάκι.
Διακρίθηκε για το μειλίχιο χαρακτήρα του και την αφοσίωσή του στο καθήκον. Ήταν άριστος μαθηματικός.
Πέθανε στα Γιάννινα το Μάιο του 1999.


ΤΖΟΜΑΚΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1951-1959)
Γεννήθηκε στα Γιάννινα το 1907. Οι γονείς του κατάγονταν απ' τους Καλαρρύτες. η οικογένειά τους ήταν από παράδοση χρυσοχόοι. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή απ' την οποία πήρε και τα πρώτα εφόδια για την παραπέρα σταδιοδρομία του. Το 1925 άρχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας απ' την οποία αποφοίτησε το 1930. Κατά τη διετία 1930-1932 εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Από το 1932 μέχρι το 1939 υπηρέτησε ως καθηγητής στο Ελληνικό Γυμνάσιο Βουκουρεστίου. εκεί νυμφεύτηκε τη σύζυγό του ʼννα.
Το 1940 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στο Αλβανικό Μέτωπο. Μετά τον πόλεμο διορίστηκε στο Γυμνάσιο Παραμυθιάς. Το 1951 μετατέθηκε στη Ζωσιμαία Σχολή στην οποία υπηρέτησε ως καθηγητής και υποδιευθυντής μέχρι το 1959. Το 1959 έγινε Γυμνασιάρχης και τοποθετήθηκε στο Γυμνάσιο της Πρέβεζας. Το 1967 μετατέθηκε στην Αθήνα και το 1968 συνταξιοδοτήθηκε. Ήταν άνθρωπος καλοπροαίρετος και ευχάριστος στις συναναστροφές του. Ως εκπαιδευτικός ήταν αυστηρά προσηλωμένος στην αποστολή του και, όπου υπηρέτησε, άφησε άριστες εντυπώσεις.


ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1952-1970)
Γεννήθηκε στη Ζίτσα Ιωαννίνων το 1922, από γονείς αγρότες. Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα. Συνέχισε τις σπουδές του στα Γυμνάσια Πωγωνιανής και Ζωσιμαίας Σχολής. Πέτυχε 2οςστη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας από την οποία αποφοίτησε με το βαθμό άριστα. Το 1948 στρατεύτηκε και υπηρέτησε, επί 44 μήνες, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Το 1952 διορίστηκε καθηγητής των μαθηματικών στο Γυμνάσιο Πρέβεζας και στη συνέχεια μετατέθηκε στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων. Παράλληλα δίωξε μαθηματικά στη Σχολή Υπομηχανικών, στη Σχολή Εργοδηγών και στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία.
Έχει να παρουσιάσει πλούσια συγγραφική δραστηριότητα και έκανε σημαντικές επιστημονικές ανακοινώσεις σε πολλά συνέδρια μαθηματικών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Τόσο η κοινωνία, όσο και η Υπηρεσία, αναγνώρισαν την προσφορά του και του απέμειναν πολλές τιμητικές διακρίσεις.
Προήχθη διαδοχικά στο βαθμό του βοηθού Γυμνασιάρχη, του Γυμνασιάρχη και του Γενικού Επιθεωρητή.
Πέθανε το 1979 στην Αθήνα, ενώ βρισκόταν ακόμα στην υπηρεσία.

ΓΚΕΣΟΥΛΗΣ ΧΑΡΙΛΑΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1952-1972)
Γεννήθηκε στην ʼρτα το Δεκέμβριο του 1906. Καταγόταν από το χωριό Πράμαντα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, απ' την οποία αποφοίτησε το 1937. Δυο χρόνια (1937-1939) υπηρέτησε ως καθηγητής στη Σχολή Καλογραιών του Πειραιά. Στρατεύτηκε το 1940 και πήρε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Το 1942 έγινε μέλος του ΕΑΜ, ανέβηκε στο βουνό και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Τον Απρίλιο του 1944 εκλέχτηκε με μυστική ψηφοφορία Εθνοσύμβουλος και πήρε μέρος στις συνεδριάσεις του Εθνικού Συμβουλίου της Π.Ε.Ε.Α. (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης) στους Κορυσχάδες.
Το Δεκέμβριο του 1944 διορίστηκε από το ΕΑΜ Δήμαρχος ʼρτας με μοναδική φιλοδοξία την ανακούφιση των συμπολιτών του. Αρκετές ήταν οι περιπέτειές του κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου. Το 1952 τοποθετήθηκε φιλόλογος καθηγητής στη Ζωσιμαία Σχολή στην οποία υπηρέτησε μέχρι το 1972, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε με τον 30 βαθμό.
Παντρεύτηκε τη Φιλόλογο καθηγήτρια Αικατερίνη Ρεπετά με την οποία απόκτησε δυο θυγατέρες. Έφυγε από τη ζωή το 1994. Ήταν απλός, σεμνός, φιλότιμος, εργατικός: με μια λέξη άνθρωπος.

ΝΙΚΟΛΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1955-1962)
Γεννήθηκε το 1909 στην Καρίτσα Ιωαννίνων. Ήταν το πρωτότοκο παιδί μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας. Από το 1927 μέχρι το 1931 φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία διορίστηκε ως καθηγητής στο Ιεροδιδασκαλείο Βελλάς, όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1940. Στο διάστημα αυτό διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις έντονες πνευματικές και πολιτικές ζυμώσεις της εποχής, εκφράζοντας το νέο, τότε, αριστερό ρεύμα. Υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο Αλβανικό Μέτωπο. Με το ξεκίνημα της κατοχής εντάχθηκε σε μία από τις πρώτες ανταρτοομάδες του Ε.Λ.Α.Σ. στην Ήπειρο, όπου και υπηρέτησε ως αξιωματικός (καπετάνιος) μέχρι το 1944. Το 1941 παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα Ιλαρίδου, με την οποία απόκτησε τρία παιδιά. Έζησε τη δύσκολη περίοδο των διώξεων και των στερήσεων του Εμφύλιου, μέχρι το 1952, οπότε επανήλθε στην Υπηρεσία και υπηρέτησε σε διάφορα Γυμνάσια της Ηπείρου. Στη Ζωσιμαία Σχολή υπηρέτησε από το 1955 μέχρι το 1962, οπότε εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αθήνα. Ήταν βαθύς γνώστης και μελετητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Ως παιδαγωγός διακρινόταν για την ικανότητά του να προσεγγίζει τους μαθητές κα ι τα προβλήματά τους και να εμπνέει σ' αυτούς τον απαιτούμενο σεβασμό.
Πέθανε το 1984 στην Αθήνα.

ΤΣΙΑΝΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1960-1965)
Γεννήθηκε το 1930 στην Κοσμηρά Ιωαννίνων. Τελείωσε τη Ζωσιμαία Σχολή και το 1955 πήρε το πτυχίο του από την Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής. Την ίδια χρονιά πήγε στο Ζάγκρεμπ της Γιουγκοσλαβίας όπου παρακολούθησε μαθήματα αγωνιστικής των χιονοδρομιών στο εκεί Ινστιτούτο Φυσικής Αγωγής.
Δίδαξε στη Γεωργική Σχολή Ιωαννίνων, στη Μέση Τεχνική Σχολή Εργοδηγών, στο Γυμνάσιο Πωγωνιανής και στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων.
Από το 1964 -έτος ιδρύσεως του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων- υπηρέτησε αρχικά ως καθηγητής και αργότερα ως Δ/ντής Φυσικής Αγωγής. Διετέλεσε Επιθεωρητής Σωματικής Αγωγής και Αντιπρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Ανωτάτων Σχολών Ελλάδας. Συμμετείχε ως συνοδός αποστολής και κριτής στίβου σε Βαλκανικούς και Πανευρωπαϊκούς αγώνες, καθώς και στις περισσότερες Πανεπιστημιάδες. Ανέπτυξε αξιόλογη πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα. Παντρεύτηκε την Ισμήνη Κυριακοπούλου, γυμνάστρια, με την οποία απόκτησαν δύο παιδιά: την Ξανθούλα και το Γιάννη. Δημοσίευσε πολλές αυτοτελείς εργασίες και άλλες σε περιοδικά.
Πέθανε το 1988, σε ηλικία 58 ετών.

ΜΕΤΣΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1962-1987)
Γεννήθηκε στα Δολιανά της Ηπείρου το 1932, αλλά έζησε από το 1944 στην Πάτρα. Φοίτησε στο Ωδείο Πατρών, από όπου και πήρε τρία πτυχία θεωρητικών (Ωδικής, Αρμονίας και Αντιστίξεως) καθώς και το Δίπλωμα Φούγκας. Ήταν τελειόφοιτος της Βυζαντινής Μουσικής και της Μέσης Σχολής βιολιού.
Διορίστηκε ως καθηγητής μουσικής στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων, όπου και εργάστηκε μέχρι το θάνατό του το 1987.
Έγραψε δύο μουσικά βιβλία και δίδαξε θεωρητικά μαθήματα μουσικής στο παλιό Δημοτικό Ωδείο Ιωαννίνων γύρω στα δεκαπέντε χρόνια.
Υπήρξε κατά καιρούς Διευθυντής της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ιωαννιτών και επί τρία χρόνια Διευθυντής της Χορωδίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Τέλος, διετέλεσε Διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου Ιωαννίνων, από το έτος ίδρυσής του (1983) έως το 1987 και έθεσε τις βάσεις για μια ουσιαστική μουσική παιδεία στα Γιάννινα.
Ο Δήμος Ιωαννιτών αναγνώρισε την προσφορά του και σε επίσημη τελετή ονόμασε την κεντρική αίθουσα του Δημοτικού Ωδείου «Αίθουσα Δημητρίου Μέτσιου».
Υπήρξε πρότυπο εργατικότητας και αγωνιστικότητας. Ο πρόωρος θάνατός του ανέκοψε την ανοδική του πορεία και στέρησε την πόλη των Ιωαννίνων από την πλούσια προσφορά του.


ΜΑΛΔΟΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1965-1972)
Γεννήθηκε στα Γιάννινα το 1934. Μετά την αποφοίτησή του από τη Ζωσιμαία Σχολή, σπούδασε Φυσική στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το 1968 παντρεύτηκε την Ελένη Λάμπρου, φιλόλογο καθηγήτρια και απόκτησαν δυο γιους, το Γιάννη και το Χρήστο.
Υπηρέτησε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και βοηθός στο Εργαστήριο Μετεωρολογίας - Κλιματολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 1972 ανακηρύχτηκε διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με το βαθμό «άριστα», για την εργασία του «Το κλίμα των Ιωαννίνων».
Από το θέρος του 1972 ασχολήθηκε με τη φροντιστηριακή διδασκαλία μαθημάτων της ειδικότητάς του και με την επιστημονική έρευνα. Κατέκτησε 4 διπλώματα ευρεσιτεχνίας υπό την επωνυμία «Ιδεολογική Ανεξαρτησία του Πνεύματος».
Έχε ι συγγράψει πάνω από 50 εργασίες ποικίλου περιεχομένου και έχει συνεργαστεί με πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Πέθανε τον Ιούλιο του 1995, σε ηλικία 61 ετών.