Αναζητήστε στην Πύλη

Σύνθετη αναζήτηση
 
Αρχική 21 Σεπτεμβρίου 2019
Έλληνες Ευεργέτες Εθνικοί Ευεργέτες καταγόμενοι από την Ήπειρο και την υπόλοιπη Ελλάδα Η Αθήνα των Ευεργετών Ήπειρος Ιωάννινα

Υπό κατασκευή
Υπό κατασκευή
Υπό κατασκευή
Υπό κατασκευή
Υπό κατασκευή
Υπό κατασκευή
Υπό κατασκευή
Υπό κατασκευή

Ήχοι - Βίντεο
Δεν υπάρχουν αρχεία ήχου και βίντεο.

Σχετικοί Σύνδεσμοι
Δεν υπάρχουν σχετικοί σύνδεσμοι.

Άλλα Αρχεία
Δεν υπάρχουν αρχεία.
ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Η Αθήνα των Ευεργετών
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ
Ήπειρος
Ιωάννινα
Η Αθήνα των Ευεργετών: ΥΠΟΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ολες οι κατηγορίες
Δεν υπάρχουν υποκατηγορίες στη Θεματική Κατηγορία που επιλέξατε.

25/09/2008
Η Παιδεία

Δήμος Αθηναίων

© Δήμος Ιωαννιτών
προεπισκόπηση εκτύπωσης

Η Ριζάρειος εκκλησιαστική σχολή ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Ριζάρη ο οποίος εκτελώντας την επιθυμία του πρεσβυτέρου του αδελφού Μάνθου άφησε όλη τους την περιουσία για την ίδρυση σχολής που σκοπός της ήταν "η βελτίωσις της καταστάσεως του Κλήρου και η εξάπλωσις της Ευαγγελικής Αληθείας και εν γένει των φώτων". Η Σχολή άρχισε να λειτουργεί το 1844, δύο χρόνια μετά το θάνατο του Γεωργίου στο κτήριο που βρισκόταν στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας 24. Σήμερα εκεί βρίσκεται το παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου ενώ ο υπόλοιπος χώρος έχει μετατραπεί σε ʼλσος.
Τα οστά του Μάνθου και του Γεωργίου Ριζάρη έχουν εναποτεθεί μπροστά στο ιερό Βήμα του παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου της παλαιάς Ριζαρείου Σχολής.
Η Ριζάρειος σταμάτησε να λειτουργεί το 1940 και επανέλαβε τη λειτουργία της το 1960 σε νέες εγκαταστάσεις στο Χαλάνδρι. Διοικείται από δεκαμελές συμβούλιο που σύμφωνα με τη διαθήκη των ιδρυτών της πρέπει να κατάγονται: από το Ζαγόρι Ηπείρου (4), από τα Ιωάννινα (1), από τη Σμύρνη (2), από τη Θεσσαλία (1), από την Κρήτη (1) και τη Χίο (1). Η Σχολή λειτουργεί ως εκκλησιαστικό λύκειο τετραετούς φοιτήσεως.
Ο Μάνθος Ριζάρης (Μονοδένδρι Ζαγορίου 1760 ή 1768- Μόσχα 1824) μετέβη στη Ρωσία όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και υπήρξε εξαιρετικά δραστήριο μέλος της. Συνδέθηκε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και για μια ολόκληρη δεκαετία προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες και συνεχή οικονομική βοήθεια στον αγώνα του Έθνους. Στις 7 Ιουλίου 1820 εξ ονόματος και του αδελφού του έστειλε στον Αλέξανδρο Υψηλάντη 30.000 ρούβλια. Η Φιλική Εταιρεία τον ανακήρυξε "Μέγα Ευεργέτη". Το μεγάλο του όνειρο να συνδράμει στην παιδεία του έθνους δεν πρόλαβε να το πραγματοποιήσει εν ζωή.
Ο νεώτερος αδελφός του Γεώργιος (Μονοδένδρι 1769 - Αθήνα 1841), εκπληρώνοντας και την επιθυμία του αποθανόντος Μάνθου, ίδρυσε σχολείο στην πατρίδα τους (Μονοδένδρι) και εκκλησιαστική σχολή στην Αθήνα. Από τη διαθήκη των Ριζάριδων δόθηκαν επίσης κεφάλαια για λειτουργία Ορφανοτροφείου, την εκπαίδευση απόρων κοριτσιών, υποτροφίες και παροχή συντάξεων.
Επιστολή του Αλεξάνδρoυ Υψηλάντη προς τον Μάνθο Ριζάρη. Toυς δύο άνδρες συνέδεε βαθιά φιλία.
Έγγραφο απονομής του Χρυσού Σταυρού των Ιπποτών από τον Όθωνα στο Γεώργιο Ριζάρη.
Ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος. Ο ʼγιος Νεκτάριος διετέλεσε Διευθυντής της Ριζαρείου από το 1894 έως το 1908, όποτε μετέβη στην Αίγινα και εγκατεστάθη οριστικώς στην Ιερά Μονή που ίδρυσε ο ίδιος.
Η Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολή, παράλληλα με τη λειτουργία των ιστορικών εκπαιδευτηρίων της στην Αθήνα και πιστή πάντοτε στο πνεύμα του δωρητή, αναπτύσσει σημαντική εκπαιδευτική, κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα στα Ζαγοροχώρια.
Το ίδρυμα συντηρεί στα Ζαγοροχώρια σχολή και εργαστήριο χειροτεχνίας καθώς και το οικοτροφείο του Δημοτικού Σχολείου Μονοδενδρίου. Επίσης παρέχεται οικονομική ενίσχυση στη Λαμπριάδειο Βιοτεχνική Σχολή ʼνω Πεδινών, ενώ δίδεται οικονομική ενίσχυση στους μαθητές των Γυμνασίων-Λυκείων Τσεπελόβου και επίδομα,
O μακαριστός Πατριάρχης Δημήτριος και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Σεραφείμ περιστοιχιζόμενοι από το Πολυμελές Συμβούλιο της Ριζαρείου κατά την επίσκεψή τους στα Διδακτήρια το Νοέμβριο του 1987.
Προτομή Γεωργίου Ριζάρη στον περίβολο του ναού της παλαιάς σχολής.












ΒΑΡΒΑΚΕΙΟ
Ενώ ακόμα η Επανάσταση του '21 συνεχιζόταν, ενώ η ιδιαίτερη πατρίδα του τα Ψαρά είχαν καταστραφεί εντελώς με τον πιο άγριο τρόπο, ο Ιωάννης Βαρβάκης, ψαριανός που ζούσε στη Ρωσία αλλά είχε έρθει στην Ελλάδα να συνδράμει στην Επανάσταση, αποφάσισε να αφήσει το μεγαλύτερο τμήμα της περιουσίας του για την ίδρυση Λυκείου! Κι' όλα αυτά το 1824, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του στη Ζάκυνθο. Με την ίδια διαθήκη ο Βαρβάκης διέθεσε μεγάλα ποσά για την εξαγορά αιχμαλώτων, την περίθαλψη και συντήρηση προσφύγων.
Ο Ιωάννης Βαρβάκης (Ψαρά 1749 (;) - Ζάκυνθος 1825) είχε καταφύγει στη Ρωσία όταν μετά την εμπλοκή του στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο κινδύνευσε να συλληφθεί από τους Τούρκους. Εκεί φρόντισε να αναγνωριστούν οι υπηρεσίες του και αφού έλαβε αποζημιώσεις πήγε στο Αστραχάν όπου ασχολήθηκε με την παραγωγή οινοπνεύματος και την αλιεία. Γρήγορα απέκτησε μεγάλη περιουσία. Διέθεσε πολλά χρήματα για κοινωφελή έργα στη Ρωσία. Διέθεσε χρήματα για κατασκευή γέφυρας, ίδρυση νοσοκομείου, κατασκευή διώρυγας κ.ά. Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση του '21 ο Βαρβάκης διέθεσε μεγάλα ποσά για τις ανάγκες του αγώνα και την περίθαλψη προσφύγων. Το 1824, αν και μεγάλης ηλικίας πλέον, κατέβηκε στην Ελλάδα φέρνοντας φορτίο με ρουχισμού, τρόφιμα κ.ά. για τους ψαριανούς πατριώτες του που είχαν καταφύγει στη Μονεμβασιά. Στη συνέχεια μετέβη στο Ναύπλιο και ανακοίνωσε στην ελληνική κυβέρνηση 6τι θα κατέθετε χρήμα- τα σε ρωσική τράπεζα για την ίδρυση σχολείου.
Το 1857 άρχισε η ανέγερση του κτηρίου της Βαρβακείου με σχέδια και επίβλεψη του Παναγιώτη Κάλκου, ο οποίος έδωσε στο κτήριο αυστηρά νεοκλασικ6 ρυθμ6. Η οικοδόμηση ολοκληρώθηκε το 1859 και στοίχισε 440.000 δρχ.
Η αρχική σκέψη ήταν να κτισθεί το Βαρβάκειο στη θέση που έγινε το Δημοτικ6 Νοσοκομείο (Πνευματικ6 Κέντρο, σήμερα) αλλά τελικά προτιμήθηκε η θέση της Αγοράς, μεταξύ των οδών Αθηνάς και Σωκράτους, Αρμοδίου και Αριστογείτονος.
Σχέδιο του Βαρβακείου. Αθήνα, Βαρβάκειο Ίδρυμα.
Οι μαθητές του Βαρβακείου, στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του προετοιμάζοντο για τις στρατιωτικές σχολές και το Πολυτεχνείο γι' αυτό και ασκούντο καθημερινά στη σκοποβολή στον περίβολο της Σχολής, ενώ κάθε Σάββατο απόγευμα πήγαιναν στο Πεδίο του ʼρεως και με την καθοδήγηση ανθυπολοχαγού του πεζικού έκαναν μεγαλύτερες ασκήσεις. Φωτογραφία του Βαρβακείου όπως διετηρείτο μέχρι το 1944.
Σύμφωνα με τον Κ. Μπίρη, το κτήριο του Βαρβακείου μπορούσε και έπρεπε να αποκατασταθεί μετά την πυρκαγιά που έβλαψε μόνον τα ξύλινα τμήματα. Ωστόσο, η διαχειριστική επιτροπή του Βαρβακείου κληροδοτήματος προτίμησε την κατεδάφισή του-ίσως γιατί η θέση είχε κριθεί προ πολλού ακατάλληλη για εκπαιδευτήριο-και να κτίσει στη θέση του ένα μονώροφο κτήριο καταστημάτων.
Εικόνα του Βαρβακείου μετά την καταστροφή του και την κατασκευή της αγοράς. Διακρίνετε η πύλη ου αρχικού
Κτηρίου
Στο ιστορικό κτήριο του Βαρβακείου που κατεστράφη από πυρκαγιά το Δεκέμβριο του '44 συνεδρίασε το 1863 η Β' Εθνική Συνέλευση μετά την έξωση του Όθωνος ενώ εκεί διεξήχθησαν οι δίκες των παρ’ ολίγον δολοφόνων του Γεωργίου Α' το 1897 και του Κώστα Γερακάρη που δολοφόνησε τον Πρωθυπουργό Δεληγιάννη το 1905.
Σήμερα και αφού για πολλά χρόνια το Βαρβάκειο έμεινε χωρίς δικό του κτήριο, στεγάζεται σε σύγχρονο κτήριο στο Ψυχικό ενώ ήδη έχει αρχίσει η ανέγερση του Βαρβακείου στην Κηφισιά.

Το κτήριο της Βαρβακείου Σχολής στα Ψαρά, έτσι όπως είναι σήμερα.
Μεγάλες ήταν οι ευεργεσίες του Ιωάννη Βαρβάκη στο Αστραχάν και το Ταϊγάνι, τόπους διαμονής του στη Ρωσία. Το 1804 έκτισε την κινητή γέφυρα του Αστραχάν, που στοίχισε 11.500 ρούβλια και το 1809 άρχισε να κατασκευάζει τη διώρυγα που φέρει το όνομά του.
Το χαβιάρι-η επεξεργασία και το εμπόριό του-ήταν η κύρια πηγή πλουτισμού του Ιω. Βαρβάκη. Ο ίδιος επινόησε τον τρόπο της συντηρήσεώς του.

Το Γυμνάσιο του Ταϊγανίου κτισμένο με χρήματα του Ιωάννη Βαρβάκη, όπως είναι σήμερα.




Ελληνική εκκλησία στο Ταϊγάνι καθώς γράφει ο Αναστάσιος Γούδας: «κτίζει κατά το 1813 έτος εις το Ταϊγανρόκον ωραιοτάτην και μεγαλειοτάτην πετρίνην εκκλησίαν διά τους Γραικους».
Το καμπαναριό της εκκλησίας του Σωτήρος είναι δωρεά του Βαρβάκη.
Ανδριάς Βαρβάκη στον κήπο του Ζαππείου σήμερα, και όπως απεικονίζεται σε παλαιά καρτ-ποστάλ.

Το Μαράσλειο Διδασκαλείο (Μαράσλειος Παιδαγωγική Ακαδημία, αργότερα). Ιδρύθηκε στο 1878 για τη μόρφωση των δασκάλων. Ο Γρηγόριος Μαρασλής, ομογενής από τη Ρωσία, με γενναία του δωρεά το 1902 (250.000 δρχ.) βοήθησε στην αποπεράτωση του κτηρίου στο οικόπεδο που είχε παραχωρηθεί από τη Μονή Πεντέλης. Η Μαράσλειος έπαψε να λειτουργεί το 1989 μετά την ίδρυση των Παιδαγωγικών Τμημάτων των Πανεπιστημίων.
Γρηγόριος Μαρασλής. Το Μαράσλειο Διδασκαλείο, στο τέλος της οδού Πατριάρχου Ιωακείμ Κυνοσάργους, εκείνη την εποχή, είναι έργο του αρχιτέκτον Δημήτρη Καλλία, προς τον οποίο ο Γρηγόριος Μαρασλής έγραψε τα εξής (7-11- 1905) όταν έλαβε φωτογραφίες του κτηρίου: 'ʼξιότιμε κύριε Ευχαρίστησιν μεγίστην ήσθάνθην εκ της επιστολής υμών, της 28 λήξαντος [Οκτωβρίου 1905], και εθαύμασα την τέχνην υμών εκ των φωτογραφιών του διδασκαλείου. Και εγώ και οι περί εμέ εύρον το κτίριον, υπό πάσαν έποψιν, έξοχον επιβάλλεται δια της απλότητος και της ευαρμοστίας. Συγχαίρων υμίν από βάθους καρδίας, ευχαριστώ επί τη καλλιτεχνική εκτελέσει έργου, έχοντος τόσον υψηλόν προορισμόν. Ως μικρόν εκ μέρους μου ενθύμιον της συνεργασίας ημών αμφοτέρων, εν τη πραγματοποιήσει μιας πατριωτικής ιδέας, εφ' ης στηρίζομεν ελπίδας χρηστάς, παρακαλώ να δεχθήτε σήμερον το ταχυδρομικώς στελλόμενον προς υμάς αντλητήριον, προϊόν εργασίας ρωσικής. Μετά των ευχαριστιών, παρακαλώ να δεχθήτε την διαβεβαίωσιν της εξόχου μου προς υμάς τιμής και υπολήψεως. Υμέτερος και όλως πρόθυμος θεράπων, Γρηγόριος Γρ. Μαρασλής".
Η Οδησσός σε χαλκογραφία του περασμένου αιώνα. Ο Γρηγόριος Μαρασλής (Οδησσός 1831 - 1907) υπήρξε για 16 χρόνια Δήμαρχος της Οδησσού αλλά και μεγάλος ευεργέτης της πόλεως.
Ο Μαρασλής ίδρυσε πολλά εκπαιδευτήρια στην Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα, τη Φιλιππούπολη, την Κέρκυρα, τη Θεσσαλονίκη κ.ά.
Στη φωτογραφία το Μαράσλειο της Φιλιππουπόλεως που στέγασε στην περίοδο 1900 - 1906 το ελληνικό γυμνάσιο αρρένων, την αστική σχολή και την κοινοτική βιβλιοθήκη.
Με την προτροπή του Λυσάνδρου Γ. Χατζηκώνστα, διευθυντή της ελληνικής σχολής Οδησσού, ο Γρ. Μαρασλής ίδρυσε εκδοτικό οργανισμό στην Αθήνα με την επωνυμία "Βιβλιοθήκη Μαρασλή" που προχώρησε στην έκδοση σπουδαίων επιστημονικών, φιλολογικών και ιστορικών έργων. Συνολικά εκδόθηκαν 118 τόμοι και δαπανήθηκε μέσα σε μία δεκαετία το τεράστιο ποσό του 1.000.000 δρχ. Ελληνική Σχολή Γρηγορίου Mαρασλή στην Οδησσό.
Με δαπάνη του Γρηγορίου Μαρασλή χτίστηκε το κτήριο όπου στεγάζεται το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο και το οποίο προορίζετο για να στεγάσει τη Βιομηχανική Εμπορική Ακαδημία.
Με κληροδότημά του ο Γρηγόριος Μαρασλής προβλέπει την ίδρυση στην Αθήνα Εμπορικής Ακαδημίας παρομοίας με "τας εν τη αλλοδαπή λειτουργούσας Εμπορικάς Ακαδημίας". Η σχολή επρόκειτο να στεγασθεί στο κτήριο του Ιπποκρατείου, αλλά η αποπεράτωσή του συνέπεσε με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Έτσι το κτήριο χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο. Σε αντάλλαγμα, το κράτος παραχώρησε το 1930 το οικόπεδο της οδού Πατησίων 76 όπου με χρήματα του κληροδοτήματος Μαρασλή ανηγέρθη το κτήριο της Σχολής που σήμερα έχει εξελιχθεί στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο Γρηγόριος Μαρασλής τάφηκε σε ιδιαίτερο παρεκκλήσιο στην αυλή του ελληνικού ναού της Αγίας Τριάδος στην Οδησσό. Ο τάφος του δεν σώζεται. Μετά το θάνατό του και την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 η χήρα του κατέφυγε πάμπτωχη στην Αθήνα. Με ενέργειες τού καθηγητή της ΑΣΟΕΕ Γ. Χαριτάκη της χορηγήθηκε τιμητική
σύνταξη.












ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΕΙΑ
ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Ο Παναγιώτης Τριανταφυλλιδης (Βυτίνα Γορτυνίας 1810-Βουκουρέστι 1863) διώχθηκε σε μικρή ηλικία από την πατρίδα του. Κατά την επιδρομή του Ιμπραήμ, έχασε όλη του την οικογένεια και βρέθηκε μόνος στο Ναύπλιο. Εκεί τον εντόπισε ο θείος του Νικόλαος Ταμπακόπουλος και τον πήρε μαζί του στη Δακία. Ασχολήθηκε με ενοικιάσεις γαιοκτησιών και έγινε κάτοχος σημαντικής περιουσίας που κληροδότησε ολόκληρη στο ελληνικό κράτος εκφράζοντας την ευχή για τη δημιουργία γεωργικής σχολής που θα φέρει το όνομα του.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά το θάνατο τού Παναγιώτη Τριανταφυλλίδη, η κυβέρνηση Τρικούπη ίδρυσε το 1888 τα "Τριανταφυλλίδεια Γεωργικά Σχολεία" στην Αθήνα, τον Αλμυρό και την Τίρυνθα. Η σχολή των Αθηνών στεγάζετο στο χώρο του σημερινού Γεωπονικού Πανεπιστημίου και θεωρείται πρόδρομός του.


ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑΤΩΝ
ΜΕΛΑ
Το γνωστό ως "Ταχυδρομείον'" κτήριον Β.Γ.Μελά επί της πλατείας Κοτζιά κτίστηκε από τον Βασίλειο Γ .Μελά το 1884, για να προικοδοτήσει με αυτό την "Επιτροπή κληροδοτημάτων Μελά" που έκτιζε σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Τα σχέδια ήταν του Ερνέστου Τσίλλερ.
Υδατογραφία του κτηρίου από τον Ερνέστο Τσίλλερ. Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη.
Το κτήριο στοίχισε περίπου 1.000.000 δρχ. και χρησιμοποιήθηκε αρχικώς ως ξενοδοχείο. Το 1900 πήρε φωτιά. Στη συνέχεια το "Νηπιακό Επιμελητήριο Μελά" (ΝΕΜ) που ήταν ο ιδιοκτήτης προχώρησε σε σύμβαση με το Δημόσιο ώστε το κτήριο να επισκευασθεί, να διαρρυθμισθεί και να ενοικιασθεί στο Ταχυδρομείο. Τη σύμβαση εκ μέρους της ΝΕΜ υπογράψουν οι Δημήτριος Βικέλας, Λεωνίδας Μ. Μελάς και Βίκτωρ Λ. Μελάς.
Καρτ Πoστάλ 1905
Ο Βασίλειος Γ. Μελάς (Κωνσταντινούπολη 1819-Παρίσι 1884), αδελφός τού παιδαγωγού και συγγραφέως Δέοντος Μελά και θείος του Παύλου Μελά επιδ6θηκε στο εμπόριο σιτηρών και απέκτησε σημαντική περιουσία. Ίδρυσε με κληροδότημα το Νηπιακό Επιμελητήριο Μελά που συστάθηκε το 1894 και λειτουργεί ως σήμερα. Ο Βασίλειος Μελάς προσέφερε σημαντικά ποσά για την πόλη των Αθηνών.
Η εσωτερική αυλή του μεγάρου Μελά.
Ο Λέων Μελάς, πολιτικός, λόγιος και παιδαγωγός, αδελφός του Βασιλείου, έπαιξε ασφαλών σημαντικό ρόλο στο ευεργετικό έργο του αδελφού του που είχε ως κύριο αντικείμενο την παιδεία.
Λέων Μελάς, Ελαιογραφία. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.
Ο Παντελής Βασσάνης (Πορταριά Πηλίου 1830-Αίγυπτος 1891) εγκαταστάθηκε μετά από περιπλανήσεις στην Τάντα της Αιγύπτου όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο και απέκτησε περιουσία. Με τη διαθήκη του κληροδότησε στο κράτος το 60% της περιουσίας του και εξ αυτών 500.000 χρυσά φράγκα για τη δημιουργία Ναυτικής Σχολής.
Ο θεμέλιος λίθος της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων ετέθη με κάθε εrnσημότητα στις 10 Μαρτίου 1901. Προσφωνών τον Βασιλέα ο Υπουργός των Ναυτικών είπε: "Μεταξύ των εθνικών ευεργετών ο αείμνηστος Βασσάνης κατέχει προδήλως θέσιν περιφανή ως εκπροσωπών υψηλήν και μεγάλην εθνικήν ιδέαν [...] Εις την εrnτακτικήν φωνήν του φιλοπάτριδος ευεργέτου, ανταποκρινόμενοι ευγνωμόνως, ανεγείρομεν ήδη την Ναυτική Σχολήν[...] παρά τους τάφους του Μιαούλη και του Θεμιστοκλέους, κατέναντι του ενδόξου στενού της Σαλαμίνος..."
Η ανέγερση του κτηρίου ολοκληρώθηκε το 1904 και στις 3 Οκτωβρίου 1905 άρχισε η λειτουργία της. Η Σχολή αποτελείτο από τρία κτήρια: το κεντρικό κτήριο της Σχολής, το οίκημα του Διοικητού και Υποδιοικητού και το θεραπευτήριο. Από τότε έγιναν πολλές επεκτάσεις με πρώτη αυτή του 1913 6ταν κατασκευάστηκε το Διδακτήριο.
Τα οστά του ευεργέτου της Σχολής Παντελή Βασσάνη εντοπίσθηκαν μετά από επίμονες προσπάθειες του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού στην Αίγυπτο και μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα το 1971. Εχουν τοποθετηθεί σε οστεοφυλάκιο στο κεντρικό κτήριο της Σχολής, κάτω από το άγαλμά του.







Η Σιβιτανίδειος Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων ιδρύθηκε το 1926 και λειτούργησε το 1929. Σκοπός της η παροχή τεχνικής εκπαιδεύσεως. Ιδρύθηκε σύμφωνα με το κληροδότημα τού Βασιλείου Σιβιτανίδη.


Ο Βασίλειος Σιβιτανιδης (Αλεξάνδρεια 1830 - 1921) κυπριακής καταγωγής, απέκτησε μεγάλο πλούτο ασχολούμενος με το εμπόριο. Διετέλεσε πρόεδρος της ελληνικής παροικίας και πρoσέφερε πολλές ευεργεσίες στην αλεξανδρινή κοινότητα. Με τη διαθήκη του άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του για την ίδρυση τεχνικής σχολής που μέχρι σήμερα συντηρείται και από το κληροδότημα.
Εκτελεστής της διαθήκης του ήταν ο αδελφός του Λοϊζος.
Τα εγκαίνια της Σχολής το 1929 έγιναν με κάθε λαμπρότητα και παρουσία του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενι- ζέλου.
Η Σχολή διέθετε και οικοτροφείο όπου στεγάζετο και σιτίζετο μεγάλος αριθμός απόρων μαθητών της.

Με δωρεά του κεφαλονίτη επιχειρηματία και πολιτευτή Παναγή Χαροκόπου αγοράστηκε το οικόπεδο (25.000 τ.μ.), οικοδομήθηκε το κτήριο και χρηματοδοτήθηκε η λειτουργία της "Χαροκοπείου Επαγγελματικής και Οικοκυρικής Σχολής". Η Χαροκόπειος προπαρασκεύαζε αρχικά δασκάλες και από το 1951 καθηγήτριες για τα μαθήματα οικιακής οικονομίας. Σήμερα έχει αναβαθμισθεί σε Πανεπιστημιακή.
Ο Παναγής Χαροκόπος (Σάμη Κεφαλληνίας 1835-Αθήνα 1911), εγκατεστάθη αρχικώς στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στη Ρουμανία και ασχολήθηκε με αγροτικές επιχειρήσεις. Πολύ γρήγορα άρχισε να εφαρμόζει νέες καλλιεργητικές μεθόδους και μαζί με τα αδέλφια του απέκτησε τεράστια περιουσία. Το 1905 εγκατεστάθη στην Αθήνα και το 1910 εξελέγη πρώτος βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα (1881) αγόρασε έξι μεγάλα κτήματα και εφήρμοσε τις νέες μεθόδους με τεράστια επιτυχία. Ίδρυσε γεωργικό σταθμό στα Φάρσαλα και το 1899 φιλανθρωπικό ίδρυμα στη Ρουμανία για τους εργάτες των κτημάτων του.
Ο ελληνικός ναός της Ευαγγελιστρίας στο Βουκουρέστι τοιχογραφήθηκε με έξοδα του Παναγή Χαροκόπου.
Πορτραίτο του Παναγή Χαροκόπου. Αθήνα, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο.

Πολυκλινική Αθηνών.
Με τη διαθήκη του ο Π. Χαροκόπος κληροδότησε 5.500.000 χρυσές δρχ. που διετέθησαν για την ίδρυση "Εργαστηρίου Απόρων Γυναικών και Κορασίων" στην Κεφαλονιά, και για ενίσχυση της Πολυκλινικής Αθηνών, του Οίκου Τυφλών, της Βιοτεχνικής Εταιρείας, της Γεωργικής Εταιρείας ΑΘηνών κ.ά.










ΠΑΝΤΕΙΟ IΙΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Το 1922 ο Κύπριος νομομαθής, δημοσιογράφος και εκδότης Γεώργιος Σ. Φραγκούδης (Λεμεσός 1869 - 1939) πρωτοστάτησε στη δημιουργία της εταιρείας "Εκπαιδευτική Αναγέννηση" η οποία ίδρυσε Σχολή Πολιτικών Επιστημών με στόχο όπως έγραψε αργότερα ο Φραγκούδης: "να αποβή ανωτέρα Ακαδημία ηθικής μορφώσεως και αναδημιουργίας'. Το 1927 θεμελιώθηκε το κτήριο της Σχολής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Ναύαρχο Π. Κουντουριώτη. Η επίσημη έναρξη των μαθημάτων έγινε το 1930 από τον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο.
Γεώργιος Φραγκούδης. Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Την ίδια χρονιά (1930) δημοσιεύθηκε η διαθήκη του Αλεξάνδρου Πάντου που άφηνε όλη την περιουσία του για την ίδρυση "Σχολής Πολιτικών Επιστημών". Το 1931 ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ως εκτελεστής της διαθήκης Πάντου και ο Γεώργιος Φραγκούδης εκ μέρους της "Εκπαιδευτικής Αναγέννησης" υπογράψουν συμβόλαιο με το οποίο το κληροδότημα Πάντου προσφέρεται στην Εταιρεία και η Σχολή μετονομάζεται "Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών".
Αλέξανδρος Πάντος. Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1989 η Σχολή μετονομάσθή σε "Πάντειο Πανειιιστήμιο"